Eftir langan og góðan göngudag er fátt betra en að leggjast uppí sófa með bjór í hönd og hella sér yfir Seinfeld. Algjör unaður svo ekki sé nú meira sagt. Við Lára höfum gengið frá ýmsum forgangs hlutum í vikunni, svo sem skrá okkur til heimilis, opna bankareikning, Lára hefur tilkynnt sig hjá vinnumálastofnun hér í landi o.fl. Annars hefur vikan liðið svo hratt að maður veit vart hvað á manni stendur veðrið! Hér hefur veðrið hins vegar verið ágætt, dálítið svalt en í dag skein sól í fyrsta sinn sem gladdi okkur þó nokkuð. Við kíktum einnig á nýlistasafnið hér í Vín sem er afar stór og mikil bygging úr gráum steini, eiginlega er þetta bara risavaxinn grár teningur. Þar var ýmiss nýlist í gangi bæði nýstárlegt og skemmtilegt. Það rann upp fyrir mér ákveðin staðreynd þegar ég skoðaði þessi verk sem voru málverk, högglistaverk, glerverk, og allt milli himins og jarðar í raun; sú staðreynd að öll nýlist er tímalaus milli áranna 1900 til dagsins í dag. Það voru olíumálverk á sýningunni t.a.m. sem voru máluð um 1940-60 og þá hefðu vel getað verið máluð árið 2001. Eins voru skúlptúrar sem voru ótrúlega gamlir (50-90 ára) sem gætu verið eftir núlifandi listamann. Þetta safn var þó ekki jafn þungt og nýlistasafnið í Helsinki sem er ofboðslega stórt, mikið að gerast á hverri hæð safnsins, mörg video-verk sem mér finnst stundum vera þreytandi ef of mikið er af og mjög krefjandi skúlptúrar og hljóðverk. Þó var þar afar eftirminnilegt olíumálverk eftir ungan finnskan málara sem heitir Sami Lukkarinen. Hann hefur mótað sér sértæðan stíl sem felst í því að mála pixluð olíumálverk, þ.e.a.s. ef maður tekur stafræna ljósmynd og stækkar hana umfram upplausn myndarinnar verður hún pixluð, nema hvað hann málar hvern einasta pixel með hreinum olíulit og útkoman er vægast sagt töff. Einhverskonar popplist má seigja. Hér fylga með tvær myndir.



Sæl að sinni