Ég hef ákveðið að gefa hið hefðbundna ritform bloggfærslu upp á bátinn en kem í staðin með nýung netheimana. Hér kemur fyrsta hljóðblogg okkar frá Vínarborg.
Þá fær fyrsta blogg febrúarmánaðar loksins að líta dagsins ljós, og ekki seinna vænna. Ýmislegt hefur gerst síðustu vikur og daga, höfum farið út um alla borg í leit að íbúð, skoðað og spegúlerað og loksins í gær féllumst við á eina. Sú er í 19. hverfi borgarinnar, nánar tiltekið á Diemgasse, sem er nokkuð langt frá miðborginni sjálfri og eiginlega hálfgert úthverfi, en samgöngur til og frá eru góðar og rétt hjá er stór verslunarmiðstöð þar sem hægt er að sækja alla þjónustu, einnig er í hverfinu mikið af búðum, apótek, banki og ísbúð svo eitthvað sé nefnt. Í þessu sama hverfi er eina vínræktarhérað borgarinnar og hin fræga Dóná er líka rétt hjá, getið rétt ímyndað ykkur sæluna í sumar! Húsið og íbúðin eru um hundrað ára gamalt en ímyslegt hefur auðvitað verið gert upp, það eru tvær stórar stofur/herbergi og fínt eldhús og þetta lítur allt mjög vel út. Á morgun munum við endanlega ganga frá samningum og fáum þá lykla og getum vonandi byrjað að flytja inn í vikunni, en þar sem við erum jú alslaus verður það á forgangslistanum að finna rúm, ísskáp og annað sem við getum ekki verið án. Þannig að ferð í IKEA og Caritas (Góða Hirðinn) er á næsta leyti.
Við erum bæði búin að skrá okkur í skólana sem byrjar 2. mars, það verður kærkomið að kynnast fólki og læra málið. Hlakka mikið til þess. En þangað til verður flutt inn í íbúðina sem við komum hugsanlega til með að vera í næstu tvö árin að minnsta kosti.
Set með nokkrar myndir af íbúðinni ykkur til yndis og ánægju.
Við Lára pössum nú hana Ásthildi litlu í fyrsta sinn, og auðvitað sefur hún þetta skinn. Yndislegt að sjá hvernig hún er öll að braggast og stækka og lengjast og mannast í andliti. Fyrir ykkur sem eruð málum ekki kunnug þá er Ásthildur tæplega fjögra mánaða gömul dóttir Eyrúnar og Lárusar sem við búum hjá hér á Bandgasse. Ég fór að rifja það upp í kollinum í gærkvöldi á hve mörgum stöðum ég hef stigið niður fæti síðustu árin. Oddi var það heillin, síðan Eustis Street í Minnesota, þaðan aftur að Odda, loks til Reykjavíkur þar sem ég bjór í sumarbústað rétt fyrir utan borgina, Goðheimar 5 voru næstir, svo eitt sumar í Gunnarsholti/Kaldbak, þaðan fór ég á Lindargötuna, svo aftur í Goðheima, loks á Njálsgötuna og svo hingað til Vínar. Ég hef raunar alla tíð verið dálítill flakkari og átt erfitt með að kyrrsetja mig, hef einhvernveginn alltaf þurft að vera einhverstaðar annarstaðar en heima hjá mér.
Fórum í vikunni í svokallað "Fitness Check" í líkamsræktarstöðinni okkar þar sem mældur var púls, blóðþrýstingur, líkamsfita, þrek og jafnvægisstyrkur. Þar fékk ég að heyra það að ég væri aðeins með 7.7% líkamsfitu og mér skipað að borða pasta og rautt kjöt daglega, og mikið af því. Kolvetni og prótein eins og ég gæti í mig látið. Kom mér raunar ekki á óvart, eingar fréttir að ég sé svona frekar grannvaxinn, en fituprósentan er full lág og þarf ég því að gera eitthvað róttækt í því.
Ísland virðist vera á einhverju blindskeri í stjórnmálum. Mér sýnist núna eftir allt sem á undan er gengið að fólk hálf sakni Sjálfstæðisflokksins, það lýst engum á að Vinstri grænir fari í stjórn því þeir gætu farið að fokka eitthvað í láninu góða frá alþjóðagjaldeyris, sem þeir jú gagnrýndu svo harðlega á sínum tíma. Kannski ekki af ástæðulausu, þessi sjóður hefur engum gert gott, þvert á móti skilið þjóðir eftir gjörsamlega gjaldþrota með verðbólgu í hæstu hæðum, atvinnuleysi og djöfulgang. Sumir seigja að ekkert annað hafi verið í stöðunni og að ef lánið hefði ekki verið tekið værum við gjaldeyrislaus og ekki í viðskiptum við aðrar þjóðir. En aðrar leiðir voru ekki skoðaðar og okkur stillt upp við vegg af Bretum og fleirum. Hitt er annað að viðskiptakerfið og stjórnkerfið í heild sinni var rotið af spillingu Sjálfstæðismanna og það er löngu kominn tími á sturtu hjá þessum flokk. Það er komin megn skítalykt af honum og daunurinn hefur borist í allar ríkisstofnanir landsins og meira að seigja út fyrir landssteinanna.
Hef það ekki lengra í bili. Minni á heimasíðuna nyttlydveldi.is
Sunnudagar eru ljúfir, þá sér í lagi þegar líkaminn er laus við leifar gærkvöldsins. Ekkert djamm á okkur í þetta skiptið en kíktum þó aðeins út á föstudagskvöldið á kaffibar í Safnafjórðungnum (Museums Quartier) þar sem stemningin er róleg og tónlistin notaleg. Fengum okkur þar drykk og spjölluðum til klukkan að verða tvö.
Síðsta vika leið hjá eins og vindurinn, við keyptum okkur kort í ræktina og ætlum nú að koma okkur í form fyrir sumarið. Ég stefni á ákaflega mikla vöðvasöfnun, takmarkið er miðað við 10 kíló á tveim vikum sem þýðir að ég þarf að fara að taka inn öfgaskammta af próteini og fara tvisvar til þrisvar í ræktina dag hvern. Það mun gerast. Hér hefur kuldinn verið um og yfir frostmark, alltaf frekar hægur vindur og notalegt að ganga um bæinn og spóka sig með heimamönnum. Vín er afar aðgengileg á allan máta, mjög skilvirkt samgöngukerfi er hér í borg sem samanstendur af Autobus (strætó), Strassenbahn (sporvagn) og U-Bahn (metro) og er rödd í öllum vögnum sem segir manni hvar maður er, hvert maður er að fara og hvaða skiptileiðir eru fyrir hendi á hverri stöð. "Naubaugasse, Mariehilfestrasse. Aufstiegen zum linie 48, U-bahn U-2 und U-4". Svo gengur hér næturstrætó sem við höfum reyndar ekki enn látið reyna á.
Við (eða reyndar Lára aðallega) látum Austurríkismenn finna fyrir okkar misgóðu þýsku með misjöfnun viðbrögðum. Við þurftum ekki annað en að biðja um einn döner kebab sem maður hefði nú haldið að væri frekar alþjóðleg beiðni, en okkur var svarað með spurningunni "Where are you from?", "We are from Iceland", "Úúúú, must be cold there". Það er ávallt fyrsta spurningin, eða staðhæfingin því þeir trúa því ekki svo gjörla að það sé í raun kaldara hér í Vín heldur en á hinu farsældar fróni. En maður leggur svosem ekki í það að útskýra afhverju: "Jú sjáðu til, í suðurhöfum við strendur Mexíkó myndast ákveðin skilirði sem leiða til þess að Gulf-straumurinn sem er hafstraumur og liggur alla leið til Íslands yfir þvert Atlandshaf sendir með sér hlýja vinda sem gera það að verkum að hitastig nær sjaldnast niður fyrir -5° á Celsíus en þið hér í Austurríki eruð með meginlandsloftslag sem gerir það að verkum að...." Nei ég held ég bendi þeim frekar á vedurstofan.is
Heima er engin lognmolla frekar en fyrri daginn. Ég bara veit ekki hvernig þetta endar. Auðvitað er þetta svolítið rætt hér í Bandgasse, Lalli í stjórnmálafræði og gaman að hlusta á hans spekúlasjónir. Það hefur nú í nokkurn tíma verið mín skoðun að nauðsyn sé að rjúfa þing hið snarasta og efna til kosninga. Hvort sem er ekkert að gera í ríkisstjórn, báðir formenn ríkisstjórnarflokkana með alvarlega sjúkdóma og einginn virðist treysta neinum til neins. Fjármálaráðherra búinn að segja af sér og seigja upp fjármálaeftirlitinu, og fáir virðast skilja afhverju því hann stóð sig víst svo voðalega vel í þessu öllu saman. Og hvar er minister Mattísen? Ekki hefur hann látið sjá sig í þessu öllu saman. Mikill glundroði ríkir á Íslandi á öllum vígstöðvum og mér hefur sýnst að hugmyndir Njarðar P. Njarðvík um nýtt lýðveldi á Íslandi langsamlega besta lausnin. Tekið yrði upp annarskonar kerfi en þetta flokkakerfi sem hér er. Einhverjum kann að finnast þetta óraunhæft en undirskriftarsöfnun er hafin á síðunni www.nyttlydveldi.is og hefur undirskriftum fjölgað um sirka þúsund á dag. Ég mæli með að allir kynni sér málið því að með þessu er verið að endurnýja það sem eitt sinn var, að Alþingi sé æðsta stofnun landsins, hún færi með framkvæmdarvaldið og á þing verði kosnir einstaklingar en ekki flokkar.
Nú munum við hefjast handa við matargerð en í kvöldmatinn eru kjötbollur að hætti hússins.
Eftir langan og góðan göngudag er fátt betra en að leggjast uppí sófa með bjór í hönd og hella sér yfir Seinfeld. Algjör unaður svo ekki sé nú meira sagt. Við Lára höfum gengið frá ýmsum forgangs hlutum í vikunni, svo sem skrá okkur til heimilis, opna bankareikning, Lára hefur tilkynnt sig hjá vinnumálastofnun hér í landi o.fl. Annars hefur vikan liðið svo hratt að maður veit vart hvað á manni stendur veðrið! Hér hefur veðrið hins vegar verið ágætt, dálítið svalt en í dag skein sól í fyrsta sinn sem gladdi okkur þó nokkuð. Við kíktum einnig á nýlistasafnið hér í Vín sem er afar stór og mikil bygging úr gráum steini, eiginlega er þetta bara risavaxinn grár teningur. Þar var ýmiss nýlist í gangi bæði nýstárlegt og skemmtilegt. Það rann upp fyrir mér ákveðin staðreynd þegar ég skoðaði þessi verk sem voru málverk, högglistaverk, glerverk, og allt milli himins og jarðar í raun; sú staðreynd að öll nýlist er tímalaus milli áranna 1900 til dagsins í dag. Það voru olíumálverk á sýningunni t.a.m. sem voru máluð um 1940-60 og þá hefðu vel getað verið máluð árið 2001. Eins voru skúlptúrar sem voru ótrúlega gamlir (50-90 ára) sem gætu verið eftir núlifandi listamann. Þetta safn var þó ekki jafn þungt og nýlistasafnið í Helsinki sem er ofboðslega stórt, mikið að gerast á hverri hæð safnsins, mörg video-verk sem mér finnst stundum vera þreytandi ef of mikið er af og mjög krefjandi skúlptúrar og hljóðverk. Þó var þar afar eftirminnilegt olíumálverk eftir ungan finnskan málara sem heitir Sami Lukkarinen. Hann hefur mótað sér sértæðan stíl sem felst í því að mála pixluð olíumálverk, þ.e.a.s. ef maður tekur stafræna ljósmynd og stækkar hana umfram upplausn myndarinnar verður hún pixluð, nema hvað hann málar hvern einasta pixel með hreinum olíulit og útkoman er vægast sagt töff. Einhverskonar popplist má seigja. Hér fylga með tvær myndir.
Stundin er loksins runnin upp, stundin sem við Lára höfum verið að undirbúa síðustu 4 mánuði. Loksins er dagurinn kominn, vöknum klukkan 04:30, förum í sturtu, burstum tennur, lokum töskum, kissum mömmu, út í bíl, keyrum til Keflavíkur, kissum pabba, flúgum til Stokkhólms og þaðan á leiðarenda, til Vínar í Austurríki þar sem stefnan er sett á nýtt líf í nýju landi, fjarri vinum og vandamönnum, fjarri fyrri heimkynnum í miðbæ Reykjavíkur, fjarri vinnufélögum, fjarri Íslandi. Fortíðin skiptir engu lengur en framtíðin er það sem við þurfum að glíma við. Ég tala enga þýsku, Lára nokkra. Þýskunám er krafa til að komast í vissa skóla, þ.á.m. minn: SAE. Við byrjum í því 1. mars við Háskólan í Vín. Við búum hjá Eyrúnu systur Láru, og Lalla manninum hennar Eyrúnar. Þá eru hér á sínu fjórða ári, Hún að læra söng Hann að læra stjórnmálafræði.
Hvernig er svo Vín við fyrstu sýn? Yndisleg! Hér er kalt, annarskonar kudli en Íslendingar eiga að venjast. Hér er einhverskonar meginlandsloftslag sem einkennist af nístingskulda þegar hitin fer niðurfyrir frostmark. Fólkið hér virðist afar viðkunnalegt. Borgin ber keim af ný-klassísisma, högglist og útskornar súlur eru víðsvegar um elsta hluta borgarinnar en þó eru hér einnig bersýnileg austurevrópsk áhrif í byggingarlist og fleiru. Þetta líkar mér. Ég hef komið til nokkura borga í austur evrópu t.d. Varsjá og Kraká, Prag, Berlínar og Helsinki (sem er kannski ekki landfræðilega í austri en er þó sterkmótuð af áhrifum Eistrasaltsríkjanna) og víða má sjá svipaðan byggingar stíl og menningin virðist heldur ekki vera ósvipuð.
Í dag fórum við í göngu og fórum t.a.m. í skólan sem ég kem til með að stunda næsta haust, SAE. Þar var afar vel tekið á móti okkur, mér voru afhentir fjöldi bæklinga og svo fengum við einkatúr um alla tónlistardeildina þar sem við fengum að sjá 8 fullbúin hljóðver og vinnustöðvar ýmiskonar sem ég kem til með að vinna í þegar ég byrja í náminu. Að því loknu fórum við í efnabúð þar sem Lára fann sig algjörlega enda er hún að fara að læra klæðskeraiðn í undirbúning fyrir fatahönnun.
Ég held ég hafi það ekki lengra að sinni en mun færa inn myndir og meira blogg seinna í vikunni.
